Gerçekten, insan planlı olunca kafası da rahatlıyor. Üniversitenin bana kattığı yegane şey bu sanırım henüz. Mesela, bir gün siyahla beyazın iç içe geçtiği o tuşeye dokunmak bile istemedim; ama ne var ki okul buna asla müsaade etmezdi. Kafamda sürekli çalışmam gerektiği düşüncesi, ama reelde çalışmaya çok uzağım, net. Yaptığım hiç bir işten zevk alamadım, vs. Sonra dedim ki; “bugünkü planlarımın arasına piyano çalışmayı eklemeyeceğim.” Bu kararı verdiğimden itibaren ‘yapılması gereken, fakat bir türlü yapılamayan’ görevler yok olmuştu. Hayat artık mükemmeldi.

Duyma kaybına uğrayacağım diye yolda müzik falan dinlemeye çekinir oldum. E amına koyayım haliyle.

Küçük Prens kitabı, tüm hayatların özeti olabilir:

Her şeyin bir bedeli vardır; sevginin bile.

(Daha fazla arabeskleşmek istemiyorum.)

Hohoyt sildim hepçini

Oley yazmaya mı başladım yoksa.

Unutulan insanlara üzülüyorum. İnsan ne yaparsa yapsın, bedeli unutulmak olmamalı.

Piyanoyu biraz özlemeye ihtiyacım var.

Ozan ile evlendim.